مادرانه...

نفسم روز به روز که میگذره و تو بزرگتر میشی و شیرین کاری هات بیشتر میشه، منم بیشتر عاشقت میشم.

بیشتر خدا رو شکر میگم. بیشتر از اینکه مادر شدم و دارم حس مادرانه رو با تو تجربه میکنم لذت میبرم.

بعضی وقتها که بیکارم میشینم و به بازیهات دقت میکنم. چقدر واست لذت بخشه که در اتاق و باز و بسته میکنی.

چقدر از دیدن لباسشویی و نحوه ی کارکردنش تعجب میکنی و مدتها مشتاقانه روبه روش می ایستی و بهش نگاه میکنی.

چقدر شیرینه اون لحظه ای که تازه از خواب بیدار شدی و صورت نشسته میری سراغ ماشینهات و شروع میکنی به هل دادنشون. چقدر واسم لذت بخشه که میبینم یه تیکه نون میگیری تو دستت و دور تا دور خونه راه میری و با خودت صحبت میکنی و از نونت میخوری و وسطش میای به من و باباتم تعارف میکنی.

چقدرذوق میکنم وقتی ذوق کردنتو میبینم. وقتایی که تا یه آهنگ میشنوی شروع میکنی به دست زدن.

چقدر عشق میکنم از دیدن تمام این لحظات....

میدونی چیه؟ سعی کردم از تمام این حرکاتت فیلم و عکس بگیرم که واسم خاطرش بطور کامل باقی بمونه اما عطر تنت رو چطور یاگاری بردارم. اینقدر لذت میبرم از بوییدنت... از استشمام عطرشیرین بدنت... نمیدونم همه مامانها اینطورین یا نه ولی من با این بو عشق میکنم.

همیشه این فکر میاد سراغم که بچه ها تا وقتی که کوچیکن متعلق پدر و مادرشون هستن. تا وقتی که کوچیکن میتونیراحت بغلشون کنی و اونقدر ببوسی شون که سیر بشی اما وقتی که بزرگ شدن دیگه میرن سراغ زندگی خودشون. دیگه همسرشون بیشتر واسشون محرمه تا مادرشون... خیلی سخته ولی باید این حقیقت تلخ و بپذیرم و باش کنار بیام. با این وجود با اینکه میدونم تا ابد به من تعلق نداری اما از تمام وجودم دوستت دارم فرشته ی آسمونی من.